Prolog

Śmierć. Dla ciebie brzmi tak przerażająco, prawda? Że dostaniesz kulkę w plecy. Albo że zaśniesz i się nie obudzisz, a wtedy już nigdy nie pocałujesz miłości swego życia, ani nie wychowasz gromadki bachorów. Ale to nie samej śmierci się boisz. W końcu umieranie to chwila.  Boisz się niepewności, bo w końcu nikt na świecie nie ma pojęcia, co się dzieje potem. Są domysły, że niby idzie się ciemnym tunelem ze światełkiem na końcu. Albo gdy umrzesz, budzisz się jako zwierzę, ewentualnie jako inny człowiek, aby naprawić błędy poprzedniego życia. Słyszałam, także wersję, że po śmierci przechodzisz przez "Sąd Ostateczny" i trafiasz do piekła lub nieba. Bla, bla, bla. Tyle teorii, a wszystkie to kompletna bzdura.

Zapewne jesteś ciekawy, skąd ja to wszystko wiem. Bo przecież jestem kolejną zwykłą dziewczyną z miasta. Ale to tylko pozory, które jak wiadomo, potrafią nieźle zmylić.

Jestem Annabeth, zwą mnie także Ann. Mieszkam z rodzicami w Wrocławiu, w wielkim domu ze stajnią na podwórku. Jesteśmy w sumie kolejną rodziną, która mieszka na przedmieściach. Tak, tej wersji początkowo się trzymajmy. Myślałam, że to będzie tylko moje kolejne życie - szkoła, przyjaciele, wrogowie. Czyli taki standard. Jeszcze nigdy, a musicie mi uwierzyć, że żyję naprawdę długo, nie pomyliłam się aż tak strasznie.

Opowiem ci zaraz, całą moją historię, którą przez wieki trzymałam jedynie dla siebie. Dowiesz się o wszystkim, co się działo po kolei. Ale ćśśś... ty nic nie wiesz, okej?


Aby powstał 1. rozdział musicie mnie zachęcić 5 komentarzami c: