Rozdział Drugi

Kolejny dzień zaczął się jak każdy wcześniejszy. Wstałam koło 6, ubrałam się, napiłam kawy i poszłam do stajni. Nakarmiłam konie, patrząc przy okazji, czy nic im się nie stało. W końcu wypadki mogą się przydarzyć zawsze. Nie zauważając nic specjalnego, poszłam znów do domu. Wraz z rodzicami zjadłam śniadanie, naszykowałam się do szkoły, uświadamiając sobie, że nie zrobiłam lekcji. Ups, trudno. Przepisze się na przerwie. Gdy byłam gotowa poszłam do garażu, by jak co dzień przywitać się z moim motocyklem. Wzięłam kask, założyłam go. Bezpieczeństwo przede wszystkim. Zauważyłam, że bak prawie pusty. Oj tam, dojadę do szkoły, w drodze powrotnej zatankuję. Wyjechałam na drogę i pojechałam, oczywiście niezbyt szanując zasady ruchu drogowego. Ale kto w takim zadupiu szanowałby te zasady? A poza tym, zasady są po to, by je łamać, nieprawdaż?

Zaparkowałam na parkingu, zdjęłam kask i przeczesałam ręką włosy.

-Hej. - usłyszałam za sobą znajomy głos. Odwróciłam się. Przed moimi oczami ukazał się chłopak z mojego pokoju. - To tak teraz przyjeżdża się do szkoły?

-Nie, tak przyjeżdżają tylko ci najlepsi. - mruknęłam. Mimo jego nieziemskiego wyglądu, nie lubiłam go. Stanowczym krokiem ruszyłam w kierunku szkoły. On poszedł za mną i złapał mnie za ramię, gdy stałam przy wejściu. Kilka dziewczyn wpatrywało się we mnie z zazdrością w oczach. Ha, czyli jednak jest jakiś plus pojawienia się go tutaj.

-Poczekaj. Musisz zrozumieć, że w najbliższym czasie będziemy się dużo częściej spotkać, więc radze ci przyzwyczaić się do mnie. - po tych słowach poszedł do szkoły, a ja za nim. W szafce zostawiłam kilka książek i poszłam pod klasę. Nie zdążyłam usiąść, gdy zadzwonił dzwonek.

-Hej, Ann! - usłyszałam wołanie. Odwróciłam się do mojej najlepszej przyjaciółki - Hanny. Uśmiechnęłam się do niej, a ona szturchnęła mnie łokciem.-Co to był za przystojniak przed szkołą?

Jej ton wyraźnie żądał wyjaśnień, ze wszystkimi szczegółami. Uświadomiłam sobie, że nie wiem, jak on ma na imię. Gdy powiedziałam to Han, zaśmiała się.

-Serio? Wyglądaliście, jakbyście znali się od lat! - oznajmiła.

-Tak naprawdę znam go od wczoraj. - tylko tyle powiedziałam, bo potem przyszła nauczycielka. Weszłyśmy do klasy i usiadłam na swoim miejscu, jak zawsze sama. Po chwili do klasy ktoś gwałtownie wszedł. Podniosłam wzrok i ujrzałam go.

-O proszę, nasz spóźnialski. - rzekła wychowawczyni. - Poznajcie proszę waszego nowego kolegę, Azazela.

Gdy nauczycielka wypowiedziała jego imię, część klasy zaczęła się cicho śmiać.

-Cisza! - krzyknęła. - Azazelu, usiądź proszę tam na końcu klasy. - rzekła i wskazała miejsce obok mnie. Zacisnęłam zęby i spojrzałam na niego. Usiadł obok, rzucając torbę na ziemię.

-Serio musiałeś się tu przepisać?! - syknęłam do niego. - A tak poza tym, będąc w dzisiejszych czasach, mógłbyś wybrać nieco mniej wyróżniające się imię.

-Mówiłem ci, że będziemy się częściej widywać. - drugą uwagę puścił mimo uszu.

Mruknęłam coś pod nosem i odwróciłam się od Azazela. Po drodze spotkałam wzrok Han. Uśmiechnęła się znacząco, a ja chciałam już jej pokazać środkowego palca. Wiedziałam, co myślała.

Reszta lekcji minęła normalnie, o ile tak można nazwać towarzystwo kilkuset letniego chłopaka na każdych zajęciach.

W końcu skończyła się ostatnia lekcja. Wyszłam szybko ze szkoły i już miałam jechać, gdy ktoś położył rękę na moim ramieniu. Myślałam, że to kolejny fan motoryzacji, który chce się spytać o moją maszynę. Westchnęłam i odwróciłam się.

-Co chcesz wiedzieć? - mruknęłam, jednak uświadomiłam sobie, że to Azazel.

-Najlepiej to twoje imię, bo jeszcze się nie dowiedziałem.

-Annabeth. - przewróciłam oczami.

-Ładne imię. - odrzekł.

-Dzięki. - powiedziałam. - Mogę już jechać?

-Ze mną zawsze.

-A bez ciebie? - znów przewróciłam oczami.

-Nie.

-No to masz problem. - uśmiechnęłam się złośliwie, założyłam kask i wsiadłam. Odpaliłam motocykl, gdy on usiadł za mną. Odwróciłam się.

-A co ty odwalasz? - spytałam przez kask.

-Jadę z tobą.- już miałam zaprotestować, gdy nagle wpadł mi do głowy pomysł.

-Okey. - odrzekłam, jakby nigdy nic. Dodałam gazu i podniosłam przednie koło przy ruszaniu. Usłyszałam krzyk i cichy łomot. Odwróciłam się, a na ustach, choć nie było tego widać przez kask, miałam triumfujący uśmiech.

-Ojej, chyba nie wytrzymujesz mojego tempa. - zaśmiałam się i odjechałam z piskiem opon. Nawet nie wiedziałam, dlaczego go tak nie lubię. Niby nie zrobił mi nic złego... Azazel coś tam jeszcze krzyczał, ale ja go już nie słuchałam.

Byłam w połowie drogi, jadąc oczywiście kilka razy za szybko, gdy coś uderzyło we mnie. Nie wiedziałam, co się dzieje. Straciłam panowanie nad maszyną i moja pierwsza myśl - znowu umrę z głupiego powodu. Nie miałam szans na ratunek. Pogodziłam się już z tym i przygotowałam na kolejną śmierć. Ale zamiast tego nastała ciemność.

Otworzyłam najpierw jedno oko. Potem drugie. I tak mi to nic nie dało, bo otaczała mnie ciemność. Podniosłam się, a obok mnie leżała kromka chleba i szklanka wody. W pomieszczeniu panował półmrok, więc musiałam odczekać chwilę, zanim wzrok przyzwyczaił się do tego.

Byłam w niewielkim pokoju, jedynie z łóżkiem i małym stoliczkiem. Moja torba wciąż tu była, telefon miałam w kieszeni. Wyjęłam go, jednak nie miałam zasięgu. Świetnie. Wstałam i podeszłam do drzwi. O dziwo, były otwarte. Po cichu poszłam korytarzem, gdy usłyszałam rozmowę:

-...wypuścić.-usłyszałam głos pierwszego mężczyzny

-Chyba cię pogrzało. - drugi mężczyzna się odezwał.

-Widziałeś przed szkołą, kogo jej przydzielili?

-Tak, i co z tego?

-Azazel jest najsilniejszym ochroniarzem w gwardii. - po tych słowach miałam ochotę się roześmiać w cały głos. Cudem się chyba powstrzymałam. Najsilniejszy ochroniarz, a na motocyklu nie umie się utrzymać! No błagam was!

-Ale jakbyś nie zauważył, to go tutaj nie ma.

-Ale jak przybędzie, to powstanie niemały problem.

Zaraz potem zaczęli szeptać. Usłyszałam szurnięcia krzeseł. Przestraszyłam się i poszłam szybko do siebie. Zamknęłam cicho drzwi i zdążyłam usiąść na łóżku, gdy jeden z mężczyzn otworzył je gwałtownie.

-Zabieraj rzeczy i chodź. - warknął. Zabrałam torbę i poszłam posłusznie za nim. Prowadził mnie przez masę korytarzy. W końcu znaleźliśmy schody w górę. Weszliśmy na górę, a na ich szczycie były drzwi. Otworzył je, a słońce oślepiło mnie. Przymrużyłam oczy i zobaczyłam swój motocykl, bez żadnej ryski

-Jedź. Ale to już. - mruknął i zatrzasnął drzwi. Podeszłam do maszyny. Na siedzeniu był kask, w nienaruszonym stanie. Nie zastanawiałam się nad tym długo. Bak był pełny, co mnie bardzo zdziwiło. Założyłam kask i wsiadłam. Odpaliłam motor i ruszyłam. Nie wiedziałam, gdzie jechać, więc skierowałam się tam, gdzie serce mi kazało. Po dłuższej chwili jazdy oprócz ryku mojego motocykla, usłyszałam inny motor, który po krótkiej chwili mnie wyprzedził. Już chciałam go z gracją minąć i wbijać kolejny bieg, gdy on nagle się przede mną zatrzymał. Z piskiem opon zahamowałam. Zdjęłam kask i zaczęłam wrzeszczeć. Musiałam dać upust swoim uczuciom.

-Pochrzaniło cię do reszty?! Nie wiesz, jak się jeździ? To nie jeźdź wcale!

-Annabeth, uspokój się. - mruknął ktoś spod kasku, Oczywiście dość znajomy głos. Mój ukochany kolega z ławki!

-Azazel?! - spytałam i prychnęłam. Już zaczęłam zakładać kask, by pojechać dalej, gdy on złapał mnie za ramię.

-Nie powinnaś tak ryzykować. Miałaś szczęście, że widzieli cię ze mną.

-Szczęście. - ponownie prychnęłam. Założyłam kask i odjechałam, z szaloną prędkością. Nie wiedziałam, gdzie jadę, jednak po kilku, może kilkunastu minutach, zaczęłam rozpoznawać okolicę. Dotarłam w końcu do domu, jednak było bardzo późno. Rodzice spokojnie spali, co mnie zdziwiło. Zwykle troszczyli się o mnie, a każdą minutę spóźnienia wypominali mi przez następny miesiąc. Poszłam do siebie, rzuciłam torbę i położyłam się na łóżku.

-Ale dziwny dzień... - wymamrotałam. A co najlepsze, nie wiedziałam, że najdziwniejsze przede mną.

Dziękuję wszystkim, którzy się udzielali :)

Teraz postawię Wam to samo zadanie - 8 komentarzy!

PS: Przepraszam, że tak późno, ale wiecie, wakacje, wyjazdy... Jednak w końcu napisałam :D